Junglinster - gmina i miasteczko w centralnym Luksemburgu, w dystrykcie Grevenmacher, w kantonie Grevenmacher.

W 2005 roku, miasto Junglinster, które znajduje się w południowej części gminy, zamieszkiwały 2 224 osoby. Inne miejscowości w gminie: Altlinster, Beidweiler, Bourglinster, Eisenborn, Eschweiler, Godbrange, Gonderange, Imbringen oraz Rodenbourg.

Walferdange - gmina i małe miasteczko w centralnym Luksemburgu, w dystrykcie Luksemburg, w kantonie Luksemburg.

W 2005 roku, miasto Walferdange, które stanowi centrum gminy, zamieszkiwało 728 osób. Inne miejscowości w gminie: Helmsange oraz Bereldange.

Kanton Veianen - jeden z 12 kantonów w Luksemburgu, w dystrykcie Diekirch, znajduje się we wschodniej części kraju.

W skład kantono wchodzą 3 gminy:

• Putscheid
• Tandel
• Vianden

Pierwszym władcą Luksemburga został 963 roku hrabia Ardenów, Zygfryd. Od 1354 roku Luksemburg stał się księstwem. Kolejne wieki to przynależność Luksemburga do Francji, Hiszpanii, Austrii i Holandii aż do czasu uzyskania niepodległości w roku 1867. Podczas II Wojny Światowej zajęty został Nazistów i przyłączony do tak zwanych "Wielkich Niemiec". Działał tu jeden z najbardziej prężnych ruchów oporu, którego sukcesem było m.in. zorganizowanie jedynego udanego strajku antynazistowskiego w Europie. Wyzwolenie Luksemburga przez siły alianckie nastąpiło w grudniu 1944 i styczniu 1945. Od 1948 Luksemburg wraz z Belgią i Holandią utworzyły unię gospodarczą znaną jako Beneluks. Późniejsze lata przyniosły współpracę w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej, która przekształcona została w dzisiejszą Unię Europejską.

Luksemburg znajduje się w obrębie dwóch krain geograficznych: Ardenów, zajmujących północną części kraju oraz leżącej na południu Wyżyny Lotaryńskiej. Powierzchnia kraju jest wyżynna i silnie poprzecinana dolinami rzek.

Najbardziej malowniczy krajobraz leżącej w Ardenach krainy Osling tworzą niskie, zalesione wzniesienia, rozcięte dolinami takich rzek jak: Sure, Our, Clerve, Wark i Wiltz.

Wysokości wzgórz często przekraczają tu 500 m. n.p.m., a najwyższym szczytem jest Buurgplaatz (562 m. n.p.m.). Ich stoki porośnięte są wrzosowiskami, lasami liściastymi, głównie bukowymi oraz sosnowo-świerkowymi, stanowiącymi ostoję nielicznych saren, jeleni, dzików, lisów i borsuków.

Południowa część kraju zwana Gutland albo Bon Pays (“dobry kraj"), należąca do Wyżyny Lotaryńskiej, to niżej położone, bardzo urodzajne tereny, wykorzystywane rolniczo. Wysokości bezwzględne przekraczają niewiele ponad 300 m. n.p.m., tylko w pobliżu granicy z Francją dochodzą do 425 m. n.p.m. na szczycie Ginzebierg .

Luksemburg leży w strefie klimatu umiarkowanego, ciepłego, morskiego o średnich temperaturach od 0°C w styczniu do 18°C w lipcu. Na północy zimy są o kilka stopni chłodniejsze. Roczna suma opadów waha się od 700 mm do 1200 mm.

Główne rzeki Luksemburga to Mozela i Alzette, nad którą leży stolica kraju.

Dopływy rzeki Alzette przepływając przez warstwy wietrzejących piaskowców i wapieni tworzą formy skalne o fantazyjnych kształtach, znanych przede wszystkim z okolic Echternach, zwanego Szwajcarią Luksemburską.

W Luksemburgu nie istnieją tereny chronione w randze parku narodowego. Istnieje natomiast we wschodniej części kraju założony w 1965 roku Niemiecko-Luksemburski Park Natury, obejmujący obszar w międzyrzeczu rzek: Sure, Clerve i Our. Pagórkowaty, w dużej części zalesiony stanowi ostoję nielicznej zwierzyny kraju

Od 1 maja 2004 r. Polacy mogą wjechać do Luksemburgu na podstawie paszportu lub dowodu osobistego (zarówno starego, ważnego maksymalnie do 31 grudnia 2007 r., jak i nowego typu). W przypadku starszych, książeczkowych dowodów osobistych zalecane jest upewnienie się, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości. Posiadacze zniszczonych egzemplarzy powinni z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowanym wyjazdem złożyć wnioski o wymianę dokumentu na nowy.

Zasada swobodnego przepływu osób oznacza, że wjazdu można odmówić tylko w przypadku, kiedy zagraża to bezpieczeństwu wewnętrznemu państwa (np. terroryzm) lub narusza podstawowe zasady współżycia społecznego. Jeżeli natomiast odmowa wjazdu związana będzie z wyrokiem skazującym, to uzasadnienie wyroku musi wskazywać na potencjalną groźbę naruszenia porządku publicznego.

Całkowicie zostaje zniesiony obowiązek posiadania wizy, niezależnie od celu i czasu trwania pobytu. Na pobyt dłuższy niż 3 miesiące konieczne będzie uzyskanie stosownego zezwolenia.

Wielkie Księstwo Luksemburg jest, choć nazwa może wprowadzić w błąd, niewielkim krajem, położonym na styku granic Belgii, Niemiec i Francji. Północna część kraju, Ösling (część Ardenów), jest to równina poprzecinana rzekami. Resztę, czyli Gutland (część Wyżyny Lotaryńskiej), stanowią pagórkowate wyżyny.

Klimat jest umiarkowany ciepły. Tereny położone najwyżej porośnięte są wrzosowiskami. Obszary leśne występują na południu kraju. Można w nich spotkać zwierzynę płową i dziki.

Stolica Księstwa Luksemburg (76 tys. mieszk., 1993 r.); najważniejszy ośrodek gospodarczy, kulturalny i turystyczny kraju.

Przy przekraczaniu granicy wymagane jest posiadanie pieczątki z datą przekroczenia granicy państw Schengen. W świetle powyższego honorowane są stemple niemieckiej straży granicznej lub innego państwa należącego do Unii Europejskiej.

Miasto zostało założone pod koniec X w. u stóp zamku, wzniesionego w 963 r. Prawa miejskie Luksemburg uzyskał w 1244 r. Do XVII w. w mieście rozbudowywane były umocnienia obronne. Pałac Książęcy wzniesiony został w XVI w., a następnie przebudowany w XVIII i XIX w. Katedra Notre Dame (Cathédrale Notre-Dame) posiada cenne barokowe organy, a w jej krypcie znajduje się nagrobek XIV-wiecznego króla Czech - Jana Ślepego Luksemburskiego.

Przy przekraczaniu granicy wymagane jest posiadanie pieczątki z datą przekroczenia granicy państw Schengen. W świetle powyższego honorowane są stemple niemieckiej straży granicznej lub innego państwa należącego do Unii Europejskiej.

Do cenniejszych zabytków należą także: kościół św. Marcina z X w. (przebudowywany w XV-XVII w.) i kolegium jezuickie z XVII w. Najstarsza z trzech wież Bramy św. Michała została zbudowana w 1050 r. W bramie w czasie Rewolucji Francuskiej zainstalowana była gilotyna.

Pozostałościami miejskich fortyfikacji jest tzw. Cytadela św. Ducha (Citadelle du St-Espirit) z XVII w. Musée National (Muzeum Narodowe) w XVI-wiecznych budynkach prezentuje historię kraju od czasów kamienia łupanego po współczesność. W jego zbiorach znajduje się też kolekcja Bentinck-Thyssen z dziełami twórców XV-XIX w. (m.in. Brueghela, Rembrandta, Canaletta).